![]() |
| English Version at the Bottom |
Alamat ng Palaka
Noong unang panahon, may isang bayan na biniyayaan sa likas na yaman. Sa bayang ito, ang mga pananim ay matataba at hitik sa bunga. Ang kanilang mga gubat ay puno ng mga mababangis na hayop at iba’t ibang klase ng punong kahoy. Ang mga alagang hayop ay matataba at malulusog. Maging ang kanilang mga ilog at batis ay hitik sa mga isda na puwedeng makain. Napakaganda ng lugar at masasabi ng sinumang makakita sa bayang ito na sadya ngang pinagpala ang lugar.
Subalit kung gaano kaganda ang lugar ay ganoon naman kapangit ang ugali ng mga naninirahan sa bayang iyon. Ang mga taong bayan ay sakim at mapagmataas. Madalas nagkakaroon ng mga away sa pagitan ng mga magkakapitbahay sapagkat ayaw nilang magbigayan. Sa halip na tumulong sa kanilang kapwa ay pulos ang pansariling kapakanan ang iniisip nila.
Maging ang mga nagagawing bisita sa kanilang bayan ay hindi ligtas sa kanilang pagmamalabis. Hindi nila tinatanggap ng malugod ang kanilang mga bisita sa halip ay pinalalayas nila ang mga ito lalo na ang mga sa tingin nila ay walang pakinabang sa kanila. Sa isip nila, ang mga taong dumadayo sa kanilang lugar ay nais lamang na nakawin ang kanilang mga likas na yaman kaya’t pinagtatabuyan nila ang lahat.
Isang araw, may dalawang bata ang naligaw sa bayan. Mukhang pagod na pagod ang mga bata at tipong malayo pa ang pinanggalingan. Naghanap ang mga bata ng masisilungan. Nagawi sila sa may batis. Nang makita ng mga bata na malinis ang tubig ay iniunat nila ang kanilang mga kamay upang makainom.
Ngunit bago pa man din umabot ang kanilang mga kamay sa tubig ay may narinig silang mga boses na sumisigaw. Lumingon ang mga bata at nakita ang mga taong bayan na nanlilisik ang mga mata sa galit. Pilit na pinalalayas ng mga ito ang dalawa.Nakiusap ang mga bata na kung puwedeng maka-inom ng tubig dahil sa nanunuyo na ang kanilang mga lalamunan sa uhaw. Ngunit nagmatigas ang mga taong bayan. Hindi nila pinainom ang mga bata. higit pa roon, tumalon sila sa batis at hinalo sa pamamagitan ng kanilang mga paa ang tubig nang sa gayon ay naging putikan ito at tiyak na hindi makakainom ang dalawang bata.
Sa ginawa ng mga ito ay biglang nagliwanag ang paligid at nag-iba ang anyo ng dalawang bata. Sila pala ay tunay na mga diwata na nagpanggap lamang na mga bata.
Nagalit ang mga diwata sa kasakimang pinakita ng mga taong bayan. Pinarusahan ng mga diwata ang mga ito na manatili sa putikang iyon at doon manirahan. Ang kanilang bayan ay maglalaho dahil sa hindi sila karapatdapat sa kayamanang kanilang tinamasa.
Hindi pa man natatapos sa pagsasalita ang mga diwata ay nagbago na ang anyo ng mga tao. Bigla silang lumiit at nagkaroon ng mga mahahabang binti. Lumaki din ang kanilang mga mata at humaba ang mga dila.
Simula noon ay sa putikan na nga naninirahan ang mga ito. Binabantayan ang sa akala nila ay ang dating mayaman nilang bayan. Sa ngayon tinawag silang mga palaka at napakaingay na nagmamando sa lahat na lumayas.
The Legend of the Frog
Yet the beauty of the village reflects something else. Its inhabitants are crass, high minded, arrogant and greedy. The neighbors in the village also didn't get along with each other because nobody would just give way to one another. They each only thought about themselves.
Even visitors from distant lands are not safe from their greed and opportunism. They don't accept their visitors and make them go away specially if they think that they have no use of them. In their minds, they only think that their visitors only want to steal what they have and take advantage of them.
But all of these are about to change.
One day, two little children got lost in their village. They looked really tired and seemed to have come from a distant land. They tried looking for shelter and happened upon a stream along the periphery of the village. When they saw that the stream was clean, they bent down and opened up their hands so that they could get water and drink.
But before their hands even reached the stream, they heard loud shouts. They turned around and saw people who are very angry. The two children were made to go away.
They tried to reason with the villagers because they were really thirsty. Their throats are parched and they only wanted to drink from the stream. Yet, the people from the village didn't let them drink.
They even jumped on the stream and waddled in the mud to make it dirty so that the children would not be able to drink.
Suddenly, a bright shining light enveloped the villagers. The two children changed forms and became "diwatas".
The two angry spririts then cursed the villagers and bound them to the mud that they were standing on. From then on, they would dwell in the mud and their prosperous village would be no more.
Before the diwatas could even finish what they were saying, the villagers felt that they were changing into something else. They found themselves growing smaller yet with longer limbs. Their eyes began to bulge and their tongues grew longer.
They were then bound to the mud that they used to muddle up the waters. These frogs, are then the guardians of their inexistent village, croaking everyone away from what was once their precious home.
Researched and Rewritten by Lovedy
Translated and Formatted by Daniel Andrei Garcia





















