 |
| English Version at the Bottom |
Noong unang panahon, ang Alaminos ay kilala bilang isang maasensong bayan. Sagana ang bayan sa mga likas na yamang dagat. Ang mga mangingisda ay tuwang-tuwa sa dami ng kanilang nahuhuli sa araw-araw. Maski ilang oras pa lamang sila pumapalaot ay tiyak silang babalik sa pampang na puno ng huli ng iba’t-ibang klase ng isda.
Isang diwata ang nakatira sa karagatan ng Alaminos. Ayon sa mga matatanda may isang perlas ang diwata na siyang nagbibigay ng magandang huli sa mga mangingisda. Inatasan ng diwata ang kanyang nag-iisang anak na si Liglioa na maging tagabantay sa nasabing perlas. Di tulad ng kanyang ina, si Liglioa ay may dugong mortal kung kaya’t siya ay nakatira sa isang kubo malapit sa pampang at nakikihalubilo sa taombayan. Mahal na mahal ng mga taombayan si Liglioa hindi lamang dahil sa siya ang bantay ng perlas kundi pati na rin dahil mabait at matulungin ang dalaga.
Nalaman ng kabilang bayan ang dahilan ng likas na yamang dagat ng Alaminos. Naiingit sila at sa pamumuno ni Datu Masubeg ay nagpasya silang dakpin si Liglioa at itago sa kanilang bayan. Nakakasiguro silang ibibigay ng diwata ang perlas kapag nakita nitong hawak nila ang kanyang anak. Sa ganoon, ang bayan din naman nila ang magkararanas ng masaganang huli.
Ngunit bago pa man makalapit ng pampang ang mga taga-ibayo ay tinipon na ni Datu Mabiskeg ang mga mahuhusay na mandirigma ng Alaminos upang ipagtanggol si Liglioa. Nagkaroon nga ng digmaan sa karagatan ng Alaminos. Maraming mga mandirigma ang namatay mula sa parehas na kampo.
Nagmakaawa si Liglioa sa kanyang diwatang ina na gumawa ng paraan upang matigil na madugong digmaan. Hiniling niya sa kanyang ina na gumawa na lamang ng isa pang perlas para sa kabilang bayan upang hindi na nila asamin ang perlas ng Alaminos.
Ngunit umiling ang diwata. Hindi na raw ito makakagawa ng isa pang perlas. Paliwanag ng kanyang ina na ang tunay na perlas na nagbibigay ng masaganang huli sa taombayan ng Alaminos ay walang iba kundi ang nag-iisa nitong anak- si Liglioa.
Nang marinig ni Liglioa ang sinabi ng ina ay napa-isip ito ng mabisang paraan upang matigil na ang awayan. Nagsalita ang dalaga at hiniling nito sa kanyang ina na siya ay pumalaot na lamang at magtago sa ilalim ng dagat upang sa ganoon ay walang sinoman ang makakakuha ng perlas. Pumayag ang diwata sa nais ng dalaga. Mas magiging ligtas para sa lahat ang naisip na paraan ng dalaga.
Samantala ang mga patay na mandirigma na palutang-lutang sa karagatan ay unti-unting naging mga pulo. Halos isandaan ang mga nasawi sa nasabing digmaan para sa perlas na nagdudulot ng masaganang huli. Ito ngayon ang naging tanyag na isandaang mga pulo ng Alaminos.
Legend of the Hundred Islands
The town of Alaminos is well known for the hundred islands found on its sea. A story relates how this islands came to be. The hundred islands appeared after an unforgettable event that happened in the town.
A long time ago, the town of Alaminos was a progressive town. It’s sea was rich in natural resources. The fishermen were happy because they always had plenty of catch. Even if they had only spent a few hours at sea they were sure to bring in basins full of fish.
It has been said that a fairy lives in Alaminos’ sea. According to the old folks, the fairy owned a pearl which gives the fisherman good catch of fish. The fairy’s only daughter Liglioa was tasked as the caretaker of the said pearl. Unlike her mother who was a fairy, Liglioa was half mortal. She lived in a small shack by the seashore and socialized with the townsfolk. The people loved Liglioa not only because she was the guardian of the pearl but also because the girl was kind and helpful.
A nearby town soon learned of Alaminos’ secret charm. They were envious of Alaminos’ progress. Datu Masubeg of the other town planned to capture Liglioa and hold her hostage until the fairy gives them the pearl. Surely, she will not leave daughter alone. Then they would also enjoy a good catch and progress.
But before, the enemies from the other town could even reach the shore, Datu Mabiskeg had already gathered the brave warriors of Alaminos to defend Liglioa. A great deal of fighting occurred on the shore of Alaminos. Many warriors died from both camps.
Liglioa asked her mother to intervene and stop the fighting. She prayed that a pearl of the same kind be given to the other town so that they would not be envious of Alaminos and get their pearl.
The fairy refused saying she could no longer make another pearl. She revealed that the true pearl which gives Alaminos’ a good catch of fish is no other than her only daughter – Liglioa.
Because of what she heard, Liglioa remained silent and thought of a plan on how to stop the fighting. She then asked her mother that she would rather stay underwater so that the pearl would never be seen. The fairy agreed to the plan. It will be safer for all if Liglioa was to stay underwater.
The warriors that had died on the seashore of Alaminos drifted on sea and slowly became islands. Almost, hundred men had died that day for the battle of Alaminos’ lucky "pearl".
Researched and Rewritten by Lovedy
Translated and Formatted by Daniel Andrei Garcia
